Textielindustrie 1:1000 - Werk mee aan de Tilburg Maquette!

Foto Lucia Kerstens Burgers

Vanaf maart 2015 bouwt oud-Tilburger Ruud Cleverens (Tilburg 1952) aan een maquette van de stad Tilburg, uit de jaren 1950-1960, toen de skyline nog bepaald werd door ‘kerken en fabrieken’.

Om een nauwgezette reconstructie te kunnen maken, heeft Ruud Cleverens bronnen als beeldmateriaal nodig: kadasterkaarten, (lucht)foto’s en plattegronden. De hulp van de Tilburgers is daarbij gewenst! In de beeldbank van Regionaal Archief Tilburg of uit persoonlijke fotoalbums zoeken Tilburgers mee naar foto’s van huizen, textielbedrijven en –werkplaatsen. Via Facebook worden de oproepen gedaan, is de bouw van de maquette te volgen en plaatsen de Tilburgers de gevonden foto’s. Op Pinterest is een bord aangemaakt waarop de huizen en gebouwen worden verzameld. Om de afbeeldingen van Facebook op Pinterest te plaatsen, is de hulp van enkele ‘pinners’ gewenst.

Ruud Cleverens bracht zijn jeugd door in de Bataviastraat in de wijk Loven. Moeder was ‘fijnwerkster’ in de textiel, vader en opa werkten bij Janssens-De Horion Wollenstoffenfabrieken. Ruud zag het werk in de textiel niet zitten en koos voor een loopbaan in de horeca. Vanaf 2002 bouwt Ruud maquettes van Brabantse steden. Zo maakte hij op schaal de dorpen Halsteren en Steenbergen en de steden Bergen op Zoom en Roosendaal. Als geboren en getogen Tilburger, en met het pensioen in het vooruitzicht, heeft Ruud nog één wens: een maquette maken van zijn geboortestad Tilburg.

Voltterrein annex fabricagecomplex Zuid ca. 1955

De identiteit van Tilburg wordt voor een groot deel bepaald door het textielindustriële verleden van de stad. Door onder andere modernisering vanaf de jaren zestig ging de textiel ten onder. Massaal werden de Tilburgers ontslagen en gingen familiebedrijven ter ziele. Was daarmee Tilburgs trots verdwenen? Nu ruim vijftig jaar later wil Stadsmuseum Tilburg de kracht van het (textiel)industriële verleden opnieuw onder de aandacht brengen.

De bouw van de maquette duurt ongeveer twee jaar. Het proces van maken en het genereren van betrokkenheid van de Tilburgers is het meest belangrijk. Beoogd wordt om via foto’s en film het proces vast te leggen. Deze documentatie wordt een onderdeel van het toekomstige ‘Digitaal Museum’, waarin Stadsmuseum Tilburg het materiële en immateriële erfgoed van Tilburg borgt. De maquette zelf zal gedurende de komende twee jaar in delen worden getoond. Na oplevering wordt de maquette tentoongesteld.

Wie mee wil zoeken, houdt Facebook Stadsmuseum Tilburg in de gaten. Dagelijks worden er oproepen geplaatst. Wie wil helpen pinnen, stuurt een mail naar Stadsmuseum Tilburg of meldt zich bij Pinterest Stadsmuseum Tilburg.

Antje van Bladel, nooit ziek, altijd paraat

Jubilaris Wollenstoffenfabriek Fr. Mutsaerts en Zn.
In het midden van deze foto met een trotse glimlach op het gezicht zien we Antje van Bladel. Het is 25 september 1938 en zij viert als jubilaris haar vijftigjarig jubileum bij de wollenstoffenfabriek Fr. Mutsaerts en zn. aan de Spoorlaan. De Spoorlaan zag er in die tijd heel anders uit dan nu. De fabriek stond aan het einde van de Noordstraat, aan het begin van de Spoorlaan. De fabrieksgebouwen zijn rond 1975 afgebroken. In de villa Joseph naast de fabriek woonde de familie Mutsaerts.

Wie was Antje van Bladel ?
De volledige doopnamen van Antje waren Anna Petronella en ze werd geboren in augustus 1867, als dochter van wever Martinus en Francisca van Rooij. In tegenstelling tot andere kinderen uit die tijd ging ze niet met haar 14 jaar werken in de fabriek. Haar vader vond het belangrijk dat ze goed leerde koken en daarom ging ze als keukenmeisje eerst in de leer bij een Belgische familie. Via een oom Jean van Bladel, die bij de wollenstoffenfabriek werkte als meesterknecht, trad ze op 21 jarige leeftijd in dienst als kantoormeisje. Dagelijks liep ze vanuit haar huis aan het Wilhelminapark 91 naar de Spoorlaan en weer terug. Gedurende de ruim zestig jaar dat ze werkte, heeft ze zich nooit ziek gemeld. Slechts twee dagen verzuim stonden op haar conto, een halve dag voor de begrafenis van haar moeder en 1,5 dag tijdens de oorlog. De verduistering zorgde ervoor dat ze een door de Duitsers gespannen draad niet had gezien en daardoor viel.
Ze had een speciale band met het koningshuis. Bij het koninklijk bezoek aan Tilburg in mei 1895 mocht Antje van Bladel de toen veertienjarige kroonprinses Wilhelmina bloemen aanbieden. Daarnaast was ze bijzonder trots op haar koninklijke onderscheiding ter gelegenheid van dit gouden jubileum.
Je zou denken dat vijftig jaar arbeid en een leeftijd van 71 jaar voldoende aanleiding zouden zijn om met pensioen te gaan. De directie van het bedrijf heeft het pensioen vaak aan haar aangeboden. 81 was ze toen ze in september 1948 haar diamanten dienstjubileum vierde. En ook op 81 jarige leeftijd weigerde ze met pensioen te gaan. Het lange werken bij de fabriek leek geen invloed te hebben gehad op haar gezondheid, ze was 87 jaar oud toen ze in maart 1955 overleed.

Nieuwe Tilburgsche Courant 01-10-1938

Foto
Deze foto uit 1938 kregen we cadeau van Ad Pijnenburg. Naast Antje van Bladel in het midden zien links van haar op de eerste rij leden van de familie Mutsaerts en vierde van rechts op de eerste rij de pastoor van de Noordhoek. Het kruisje boven het hoofd op de tweede rij is dochter Van Hommelen en boven haar evenals met een kruisje haar vader Jo van Hommelen.
Mochten er op de foto meer gezichten zijn, die u herkent, de informatie is meer dan welkom.

Brief van een moeder (2)

Op 25 augustus 1908 verjaart Pierre Bogaers (1864-1942) en zijn moeder Isabelle Bogaers-Pollet schrijft hem onderstaande liefdevolle brief. Haar man Vincent Bogaers is zeven jaar eerder in 1901 in Brussel overleden. Pierre was hun eerste kind en de moeder beschrijft in de brief de geboorte in 1864. 1908 was een turbulent jaar voor de familie Bogaers, de textielfabriek aan de Tuinstraat op de hoek van de Antoniusstraat brandde op 15 januari tot op de grond af. In augustus van dat jaar werd er nog druk gewerkt aan de nieuwbouw. De moeder spreekt de hoop uit, dat de nieuwbouw welvaart gaat brengen, een hoop die niet bewaarheid zou worden. Pierre Bogaers moest in 1923/1925 de N.V. Bogaers en Zoon Wollenstoffenfabrieken liquideren en verliet Tilburg in 1927 om zich te vestigen in Kapellen, bij Antwerpen. Het zou de laatste verjaardag zijn, die ze van haar zoon zou meemaken, ze overleed in mei 1909, 65 jaar oud.

Tilburg, 24 augustus 1908

Dierbare Pierre,

Uwen geboorten dag mijn goeden zoon, is voor mij rijk aan heerlijke herinneringen ! Immers gij waart onze eersten lieveling; uwe geboorte werdt dan ook met groote dan ook met groot verlangen verwacht, zoo tusschen 24 en 25 augustus (nacht). Grootpa Bogaers al biddende op zijn kamer bleef evenzoo Grootma Pollet, papa en tante Antje schoone en statige Vrouw van Minister Mutsaers te ’s Hage, die mij bewaakte alsmede docter Kieckens, die aanwezig was om vijf uur ’s morgens was het gelukkig oogenblik daar, en werdt gij besten Pierre als klein lieftallig wigt in ons midden met groote vreugde ontvangen ! Voor mij was het één der gelukkigste dagen mijns levens.Juist was het den geboortendag van Uwen onvergetenlijken goeden vader ! dus groot dubbel Feest daarbij. Om 9 uren den plechtigen doop in de sacristie der groote kerk, door Heeroom Gerard wijl’ u zijnen eersten doopeling waart als beginnend jong priester.
Sedert is er veel tijd vervlogen, besten Pierre en zijn uw haaren vergrijst, echter staat mij dit alles nog levendig voor de geest, uwe kinderjaren en uwe verdere levensdagen ! Gij zijt braaf godsdienstig, en ook gelukkig en zie u dierbare Pierre met moederlijke fierheid en vreugde aan, vooral nog meer op dezen dag, wenschende dat de Goede God u zegenen Anna en uw beide zonen uwe voetstappen mogen drukken, dat uwe zaken mogen wel gaan, en door den nieuwen opbouw de fabriek en der nieuwe inrichting u ook nieuwe winstenvoordeel en vooruitgang zal opleveren. Leef dan nog lang en gelukkig, besten Pierre met het genot eener goede gezondheid, leef daarom kalm en rustig, en doet alles met bedaardheid zulks zal veel tot nut en voordeel vooral voor uwe gezondheid bijdrage.

Ontvang Beminden Pierre met Anna, Vincent en lieven Piet vele hartelijke groeten en omhelzingen van
Uwe zeer liefhebbende mama Isabelle Bogaers-Pollet

P.S. Ontvang mijne vele gelukwenschen met het eind examen van Vincent.

Deze brief werd onlangs geschonken aan het Archief en is opgenomen bij de andere documenten van de fabriek en familie Bogaers (1116).

Link naar brief van een moeder (1)

 

 

De Regenboog

Trots prijken de familienamen van de oprichters van De Regenboog Janssen en Bierens op het affiche, dat we onlangs ontvingen. Het affiche toont naast de frisse en aantrekkelijke reclamekleur ook de omvang van het fabriekscomplex aan de Bredaseweg.

Het waren Henricus D. Janssen, August H.V. Janssen en Daniël Fr. Bierens, die op 1 januari 1891 de ververij Janssen &  Bierens oprichtten. Pas in 1898 veranderde de naam in De Regenboog, stoomververij en chemische wasserij, toen nog als wasscherij geschreven. Medeoprichter Bierens, van huis uit verver, overleed reeds in 1900. De grote bloei van het bedrijf maakte hij niet mee.

Het bedrijf breidde zich snel buiten Tilburg uit. Zo had De Regenboog filialen in de Eindstraat te Breda, in Amsterdam in de Vijzelstraat, Linnaeusstraat, Meeuwenlaan, De Clerqstraat en in Den Haag in Heulstraat, Valeriusstraat, Bezuidenhout en de Laan van Meerdervoort. Op 2 december 1930 vierde het bedrijf het 40 jarig jubileum. In 1961 fuseerde het bedrijf met Palthe, een naam, die nu nog wel bekend is.


De chemische wasserij aan de Bredaseweg staat er niet meer, de naam van De Regenboogstraat herinnert ons nog aan dit bedrijf in de stad. Het bedrijf zorgde naast werkgelegenheid ook voor veel overlast voor de bewoners. In 1977 publiceerde het bewonerscomité de Regenboog het stankboek oftewel : de overlast van de Regenboog in geuren en kleuren aan. Het negentiende eeuwse fabrieksconcept paste niet meer in de woonwijk. Palthe ging in 1993 failliet (link) , mede vanwege de hoge kosten om de vervuilde terreinen van De Regenboog te saneren. In 1996 sloot De Regenboog definitief na een mislukte doorstart (link) en er werden woningen gebouwd met het Regenboogpark.


Het Regionaal Archief Tilburg beschikt over vele foto's, films, archief en documentatie over dit ooit zeer bloeiende bedrijf. De afgebeelde folder zal in het bedrijfsarchief worden opgenomen.

Tentoonstelling over AaBe in TextielMuseum

Het TextielMuseum in Tilburg brengt van 19 december 2013 t/m 16 maart 2014 een tentoonstelling over de Tilburgse wollenstoffenfabriek AaBe. De tentoonstelling draagt de toepasselijke titel ´AaBe. Een sterk merk´.  Want wie kent ze nou niet? De prachtige wollen dekens met het logo van een rendier voor een vol beladen arrenslee in een besneeuwd landschap. Naast een mooi historisch overzicht van het bedrijf in zes thema´s worden er volop publieksactiviteiten georganiseerd.

Zo’n vijftig jaar geleden was de Tilburgse wollenstoffen en –dekenfabriek AaBe in heel Nederland een begrip. Iedereen had thuis wel een behaaglijke wollen deken van AaBe. Niet alleen de producten waren bekend, ook het sociaal beleid van de fabriek was decennialang een voorbeeld.
AaBe, Wollenstoffen- en Wollendeken Fabrieken wordt in 1929 door Adolf van den Bergh opgericht. Je ziet de restanten van de fabriek nog aan de Fatimastraat. AaBe beleefde economisch geweldige jaren. Zelfs in de jaren dertig die beschouwd worden als crisisjaren.  Na de Tweede Wereldoorlog ontwikkelt het bedrijf zich zelfs tot ‘Neerlands grootste dekenfabriek’ met bijna 1500 werknemers. Naast dekens behoren kleding- en uniformstoffen tot het assortiment. Eind jaren 1960 breken zware tijden aan. Reorganisaties, (mislukte) saneringen en ontslagen volgen. In 1978 richt het sterk verkleinde Aabe een succesvolle afdeling op, die zich richt op de productie van brandvertragende stoffen voor de vliegtuigbranche. Ook de dekens zijn niet buiten beeld. In 1996 volgt na een faillissement een doorstart die leidt tot een nieuwe naam: Aabe Textiles.

In afgeslankte vorm verhuist het naar een bedrijventerrein. Slechts acht jaar later moet het definitief zijn poorten sluiten. De 38 werknemers worden ontslagen.
De naam leeft echter voort in de handelsfirma AaBe Textiles Trading, die zich nog steeds met (veel) succes richt op de ontwikkeling van hoogwaardige wollen dekens.

Al deze aspecten komen aan bod in zes thema´s: de voorgeschiedenis, AaBe vol in bedrijf 1929 – 2006, Wollen dekens, maar ook meer…, het sociale klimaat, Promotie en de AaBe gebouwen nu. De beroemde AaBe klok, dekens, stoffen, stalenboeken, ontwerpen, foto’s en films, portretten, beelden van de fabriek en nog veel meer worden uit de rijk gevulde kast van het museum gehaald.



Bekijk de foto's die we van AaBe in de collectie hebben.

Zonen Brands in de Tilburgse textiel



Bart Brands (1841-1916)

Tilburg is de schoonste stad van 't laand en onze vadder is fabrikaant.
De spreuk is zeker van toepassing op verschillende generaties Brands. In  oktober 1841 zag Bart (Norbertus) Brands het levenslicht in Tilburg. Zijn vader Willem (Wilhelmus) was fabrikant. Toen Bart (Norbertus) zijn eigen wollenstoffenfabriek in 1861 startte, fungeerde zijn vader als financier. De fabriek met de passende naam W. Brands en Zonen was gelegen naast zijn eigen woning, hoek Pieter Vreedepad en de Heuvelstraat (nu Vroom en Dreesman). Het ging Bart voor de wind, het bedrijf floreerde in 1904 stond hij op nummer 2 van de quote top 100 Tilburg (link). In 1916 overleed Bart Brands.

De fabrikantentraditie zet zich voort. Zoon Jos (Josephus Petrus Maria) Brands nam als vennoot de zaak met zijn broers Henri (Henricus Petrus Josephus) en Louis van zijn vader over. In 1910 verhuisde het bedrijf naar de Hoogvensestraat 175. Bij het vijftigjarig jubileum in 1911 ontving elke werknemer een financieel extraatje. In de fabriek aan de Hoogvensestraat zou enkele keren brand uitbreken (1920, 1924 en 1947).


Kinderen van Jos Brands voor de afgebrande textielfabriek van hun vader in de Hoogvensestraat

Na het overlijden van Bernard Straeter werd het bedrijf F.M. Straeters Textiel My. De Zomermolen aan de Zomerstraat 38 door de firma Brands overgenomen. In 1937 scheiden de drie broers zich. Henri en Louis richtten de Firma Kamgaren en Wollenstoffenfabriek Tilkamwol op en verhuisden met hun deel van de Zomerstraat naar de Fabriekstraat 73 in Goirle. Zo'n 130 werknemers gaan mee naar Goirle. Tilkamwol zou haar activiteiten vanaf 1962 afbouwen.(link)

Jos gaat met zijn zoon Ben (Bernardus, Ludovicus, Josephus) Brands verder en vader en zoon zetten het bedrijf om in een N.V. Het kantoor was aan de Kotterstraat 1A.

In de begin jaren van de jaren zestig met de grote wolcrisis gaat het ook de Firma W.Brands en Zonen N.V. slechter. Er wordt besloten om in mei 1965 een fusie aan te gaan met de bedrijven Thomas de Beer N.V. en Pessers van Zuylen Wollendekenfabriek N.V. Het nieuwe bedrijf heet Netec (Nederlandse Textiel Combinatie) Medio 1967 is vanwege aanhoudende negatieve resultaten besloten tot liquidatie middels een surseance van betaling.

Het archief van de fabriek Brands werd in 1979 opgenomen bij het Archief. Van een nazaat Brands ontving het archief een kleine aanvulling op het archief, dat vooral handelt over de nadagen van Brands & Zonen. We weten hierdoor weer wat meer over de teloorgang van de Tilburgse  textielindustrie.

Gebruikte bronnen

• Regionaal Archief Tilburg, Wollenstoffenfabriek W. Brands en Zn N.V. te Tilburg (133);
• Van Nierop & Baak 1929/7462; 1937/3840;
• Cor G.W.P. van der Heijden, de Tilburgse elite aan het begin van de twintigste eeuw, een momentopname: Tilburg XVII (1999) 59-71;
• Koninklijke Bibliotheek, Krantenbank.

Herkent u de jongens van de Tilburgse Textielschool

Waar zijn de gebleven de jongens en mannen die werden opgeleid bij de Tilburgse Textielschool ?  Deze jongen leerde in 1950 zelfs nog spinnen op een spinnewiel.

De foto's van de jongens achter de machines zijn genomen op de lagere textiel school door H.A.M. van den Hout, roepnaam Harrie. Harrie van den Hout (1922-2001) was zowel leraar op de hogere als lagere textielschool. Zijn hoofdfunctie was leraar aan de R.K. Lagere Textielschool aan de Fabriekstraat. Van den Hout  is daar van het begin af werkzaam geweest. Hij maakte de overstap van dessinateur (tekenaar) in een textielfabriek naar de school, wat overigens een teruggang in salaris betekende. Het was een school voor jongens, meisjes zaten over het algemeen op de huishoudschool. Er was wel een eenjarige cursus noppen en stoppen voor meisjes.

Leraar Harrie van den Hout  heeft tot het opheffen van de textielschool daar gewerkt. De school verdween met de grote onderwijshervorming van de Mammoetwet in 1968. Daarna is van den Hout leraar tekenen en handvaardigheid aan het Cobbenhagencollege geworden.

Naast leraar was Van den Hout van jongs af aan een fanatiek amateurfotograaf. Van zijn zoon Jan van den Hout ontving het Archief een doos met foto's. Vele Tilburgers zijn daar opgeleid voor het textielvak.
Herkent u een jongen ? Wilt u ons dat laten weten ?

Opgang en ondergang van Vilenzo, textiel uit Tilburg

In april 1995 was het zo ver. Een droom kwam voor het bedrijf Vilenzo uit. De kinderkledingfabrikant Vilenzo met 2.800 werknemers ! maakte topwinst. In september van dat jaar wist Vilenzo zelfs de panden te kopen van de failliete wollenstoffenfabriek C. Mommers & Co.

De krant kopte 'Vilenzo pompt en Mommers verzuipt'. Vilenzo had op dat moment kledingmerken als Cake Walk, Salty Dog, Babywalk maar ook Bad Boys.

Het bedrijf van directeur Willem Vilé floreerde. Hij was het die op 21 jarige leeftijd in mei 1960 een naaiatelier begon op een ongebruikte zolder van de textielwinkel van zijn vader. Willem Vilé groeide op in de winkel van zijn ouders op de hoek van de Groeseindstraat (link). Tussen 1965 en 1975 kocht hij steeds meer confectieateliers op.


Confectieatelier Tilburg

Vanaf 1973 volgen vestigingen in Tunesië. Daar werd vooral kleding gemaakt voor kinderkleding, aanvankelijk met Europese stoffen, maar later ook uit het Verre Oosten. Voor dat laatste doel werd in Hong Kong een inkooporganisatie ingericht. Internationale uitbreidingen volgden door de eerste fabriek in Sri Lanka (1983), Mauritius (1984) en Pakistan (1990). In 1991 werd zelfs besloten tot een beursgang.


Bij het jubileumfeest in mei 2000, dat gevierd werd in het fort Geertruidenberg, was er volop vertrouwen in het bedrijf. Helaas ging het daarna minder met het bedrijf, in 2004 ging het Vilenzo concern failliet. Het Kledingconcern Vilenzo kwam grotendeels in handen van modeconcern WE International.

Van oud financieel directeur Ton Heeren ontving het archief een map documentatie over dit befaamde Tilburgse bedrijf.

Familiearchief Van Spaendonck Revisited

Bij het Regionaal Archief Tilburg wordt een zeer omvangrijk familiearchief bewaard van de familie Van Spaendonck. De familienaam beperkt zich niet alleen tot Tilburg, maar leden hebben wel een belangrijke bijdrage rol in de stad gespeeld.
De oorsprong van de naamgever ligt niet ver van Tilburg. De familie Van Spaendonck ontleent haar naam aan een complex grasland in het gehucht Haghorst, op de grens van Diessen en Moergestel. De familie heeft in 1993 de Joannes Antonius van Spaendonck Stichting opgericht die onder andere zich tot doel stelt om het in bewaring nemen en conserveren van archivalia van en betreffende de familie Van Spaendonck alsmede het sluiten van overeenkomsten daartoe met derden. . Die derde is in dit geval het Regionaal Archief Tilburg.

Een van de initiatiefnemers en drijvende kracht achter deze stichting is mr. dr. Barend Jan van Spaendonck. Hiernaast te zien op de foto tijdens het afscheid van burgemeester Letschert. . Zijn naam zal wel altijd geassocieerd worden met het Bureau Van Spaendonck, waar hij van 1960 tot 1987 aan verbonden was. Zijn vader dr. Barend Joseph van Spaendonck (1896-1967) was de oprichter van het Bureau, jarenlang werd de Kamer van Koophandel in één adem met het bureau genoemd. Het bureau ondersteunde de textielindustrie.

Vele leden van de familie waren actief in de Tilburgse textielindustrie. Gebroeders van Spaendonck was een Tilburgse textielfabriek eind 19e eeuw , later overgenomen door Van den Bergh en André van Spaendonck , ook wel bekend onder de naam Spandon, had in de hoogtijdagen meer dan 600 man personeel in dienst.

Er zijn nog meer bekende voorouders zoals de schilder Cornelis van Spaendonck (1756-1839) en de verzetsman Rob van Spaendonck (1916-1944).

Het afgelopen jaar is het familiearchief geheel opnieuw beschreven. Met de familie zijn nieuwe afspraken gemaakt over de openbaarheid, welke stukken mogen met of zonder toestemming van de familie worden ingezien. Reden om er eens een blik in te werpen ?

Rendierkop

Laatst blogde ik bij Archief 2.0 mijn nood. De scholen, de docenten noch studenten zouden de weg naar het archief en het historisch materiaal nog steeds niet weten te vinden. Maar alsof de duvel er mee speelde: sindsdien lijkt er een flow gaande, waarbij ik het nu soms ineens niet meer kan bijbenen.

Enkele voorbeelden van enorm leuke aanvragen of ideeën: Basisschool Rendierhof start binnenkort met het thema Tilburg Textiel. Alle aspecten van kunst & cultuur mogen daarin opgenomen worden, dus ook aandacht voor het culturele erfgoed van de stad, de textiel én de naam van de school. Want wat blijkt? De naam Rendierhof heeft te maken met het logo van AaBe destijds, de rendieren die de warme wollen dekens zelfs tot aan de Noordpool leverden! De docent van de school vertelde een leuk verhaal: in de begintijd van de school hing er een opgezette rendierkop in de hal van de school. 'Goed voor de kinderen', zullen ze gedacht hebben 'om hen steeds blijvend te herinneren aan de herkomst van de naam van de school'. Maar de kleuters waren er bang van - elke morgen die kop in de hal - dus het dier werd alsnog verwijderd. Enfin, of het archief dan iets kan bedenken waardoor dit culturele erfgoed toch onder de aandacht van de leerlingen kan worden gebracht...Een uitdaging!

Een tweede is het meewerken aan een gamesatelier van De Waag Society. gratis ter beschikking voor scholieren en of anderen. Theresialyceum in Tilburg loopt redelijk voorop in de cultuureducatieve mars en daagt de leerlingen uit om gebruik te maken van dit game-atelier. Het Theresia blijkt hiermee de eerste school van Nederland! De docent wil onderwerpen nemen uit de Historische Canon van Tilburg: industrialisatie, beeldende kunst, Marietje Kessels om maar eens wat te noemen. Een student van Fontys Master Kunst & Cultuur en tevens docent nieuwe media zal de techniek onder haar hoede nemen. Als archief, we gaan er voor en hopen dat we waardevolle bijdragen kunnen leveren voor de content.

Dan meer inspiratie bij overleg Netwerk van Brabantse steden en Schatten van Brabant. Tendens om kunstenaars en documentairemakers gebruik te laten maken van found footage ofwel gevonden archiefmateriaal. Geeft gelijk nieuwe ideeen om de kunstenaars eens te koppelen aan vragen vanuit het onderwijs.

Ik kan het eens aan hen vragen. Men neme een rendierkop, een label van de wollen stoffen en wat oude foto's van de fabriek. Voeg die samen tot een al dan niet logisch verhaal en maak er iets moois van voor de kleuters van de Rendierhof. Dat levert vast creatieve producten op!